donderdag 19 januari 2017

Gisteren liep ik Mitterrand tegen het lijf



Dat gebeurde tijdens onze Stiltedag samen  met tien andere Metanoia Mindfulness Fellows. We begonnen de ochtend met een stapmeditatie. Toen ik zo bewust rechtop ging staan in de prachtige Phil Bosmans zaal en ik door de ramen het weidse polderlandschap zag en het vertrouwde profiel van de kromgebogen populieren, kwam spontaan de gedachte bij me op: “Ik ben benieuwd hoe het vandaag zal zijn om Erik Van Vooren te zijn”? Een dag van zwijgen, voelen van het lichaam en kijken en luisteren naar de stemmetjes in mijn hoofd.

Stapmeditatie als uitdaging
De avond voordien hadden we ook al een korte stap- en zitmeditatie gedaan met de vier mensen die al aangekomen waren. Iemand merkte bij de nabespreking op dat het stappen ’s avonds voor haar meer beklemmend was dan het stappen overdag. Het is effectief zo dat het uitzicht door de ramen wegvalt. Buiten is alles zwart en in dat zwarte kader zie je enkel je eigen spiegelbeeld gereflecteerd. Er is geen landschap, geen ruimte om in te vluchten.

Zelf melde ik aan Björn dat de stapmeditatie voor mij altijd het moeilijkste onderdeel is van de Stiltedag omdat er –in tegenstelling met de zitmeditatie met gesloten ogen- nog zoveel extra prikkels binnenkomen. De beelden van de kamer, de andere mensen, het bewegen van het lichaam. In die zin ligt de stapmeditatie dichter bij de dagelijkse werkelijkheid dan de zitmeditatie.

Bij het stappen heb ik meer moeite om mijn aandacht gefocust te houden. Ik begin met de beweging van de voeten te benoemen als rechts gaat voor, links gaat voor, enz. Als ik dan vaststel dat mijn aandacht gekaapt word gebruik ik een andere manier van aandacht geven om de beweging te observeren: belasten (druk zetten op de ene voet), bewegen (naar voren brengen van de andere voet) en balans (beide voeten op de grond); soms maak ik die beweging nog fijner en benoem ik belasten & bevrijden (omdat het belasten van de ene voet automatisch gepaard gaat met een drukvermindering op de andere voet), bewegen en balans. Onvermijdelijk gaat mijn denkende geest -zonder dat ik het merk- weer met mijn aandacht aan de haal. Dan gebruik ik de ademhaling als hulpmiddel: bij inademen de voet opheffen, bij uitademen de voet neerzetten. Als ik dan weer afdwaal verruim ik mijn aandacht tot het voelen van het lichaam dat in de ruimte beweegt: voeten, benen, knieën, heupen, borstkas, hoofd.

Niet streven?
Björn gaf als opmerking dat die aanpak best OK is, maar dat er toch onbewust een streven onder schuilt: ik wil persé dat mijn aandacht hier blijft. Daarom stelde hij voor dat ik eens zou experimenteren met het opmerken dat de geest weg is, zonder die meteen terug in het gareel te willen brengen.

Dat deed ik dan de volgende dag. De dag die begon met de vraag: “Ik ben benieuwd hoe het vandaag zal zijn om Erik Van Vooren te zijn?”

Ik stapte en merkte op dat mijn geest weer aan het dolen was. “Prima,” fluisterde een stemmetje in mijn hoofd, “ik heb het opgemerkt, en dan? Et alors?” Dat was een bijzonder ingrijpende ervaring, ook al omdat er na die “et alors” een doodse stilte volgde. Geen antwoord. Ik bleef als aan de grond genageld staan. Vertwijfeling: Wat doe ik hier eigenlijk?????? Waartoe dient dit? Waar leidt dit naartoe?

In de namiddag intervisie vertelde ik Björn over mijn ontmoeting met Mitterrand. Waarop Björn antwoorde: “ja, et alors? You have hit rock bottom, my friend. Is dit niet de existentiële vraag? Kijk wat zich aandient.”

Bij de volgende stapmeditatie kwam Mitterand onvermijdelijk weer op mijn pad. Ik stond stil en luisterde naar de stilte, de leegte die volgde op de vraag…. Ik hield op met denken en voelde me een deel van die stilte, een deel van die ruimte. Het werd uiteindelijk een bijna kosmische ervaring want dat wat men Erik Van Vooren noemt, voelde zich één met alles.

Merci, Mitterrand. Als ik ooit iets voor jou kan doen, weet je me te wel vinden

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen